South Beach Stories

Eerst wat plaatjes, dan de praatjes:











Vandaag was het wandelweer dus struinden wij, met de wind die uit het noordoosten kwam in de rug, over de Dutch Mountains in zuidelijke richting. Vanaf de hoge duinen kan je duiddelijk het meest westelijke punt van ons land zien. Hiervandaan buigt de kust naar het noordoosten, richting Oostkapelle.

Wij liepen dus vanf Zoutelande in Zuidelijke richting langs het enige strand van Nederland dat op het zuiden gericht is. Voor de kust liggen zandbanken waar regelmatig zeehonden worden waargenomen. Vandaag waren zij waarschijnlijk een dagje naar Lenie 't Hart. Maar, sinds wij naar Vancouver reisden om de orca's in het wild te zien en onverrichter zake huiswaarts keerden, kunnen we met iedere teleurstelling van Moeder Natuur uit de voeten. In de verte kan je de kustlijn van Belgie tot voorbij Knokke zien. Tegenover de skyline van Vlissingen met de hoge flats aan de boulevard, zie je de kustlijn van Zeeuws Vaanderen. Als je naar het binnenland kijkt, zie je Middelburg liggen, met als baken de Lange Jan en de Oostkerk.

De duinen zijn zo hoog dat ze tot enige jaren geleden nog door hanggliders werden gebruikt. De termiek boven het brede zandstrand was fenomenaal en aan wind was er nooit gebrek. De duinen zijn niet alleen hoog, maar ook smal en kwetsbaar en daarom is het, naar oudhollandsch gebruik, verboden om zich buiten de schelpenpaadjes te begeven. De hanggliders zijn helaas verdwenen, het was een spectaculair en onnederlands gezicht

Hadden we gisteren nog geen moed om de vuurtoren te beklimmen, om het schouwspel van zand, zee, wind en wolken te kunnen aanschouwen, vandaag is het verplicht een hoge duinovergang te beklimmen. Een zware klim, maar de beloning is groot. De duinenrij die begaanbaar is door een prachtig wandelpad, strekt zich uit van Zoutelande tot groot Valkenisse.

Omdat er nogal wat plaatjes geschoten zijn, zet ik er hier zo maar even een paar neer. Zodra er tijd voor is, voeg ik er nog een paar aan dit blog toe.

Waarom wij de vuurtoren niet beklommen

Op pad dus, met de fiets langs de duinen. Ten zuiden van Westkapelle vindt je de mooiste en hoogste duinen van ons land. Hoewel qua uitzicht erg aanlokkelijk, pasten we ervoor om het fietspad over de duinen te kiezen. Relaxed peddelden wij een halfuurtje "onderlangs" tot wij Westkapelle bereikten.

Het was de bedoeling dat wij onaangekondigd bij Jan en Loes op de mat zouden vallen. Helaas waren ze niet thuis dus stopten wij bij The most Westernpoint van continental Nederland; Westkapelle.

De vuurtoren is een prachtig baken in het landschap die het voor padvinders onmogelijk maakt om droppings op Walcheren te organiseren. Je kunt de lichtbundel immers tot op 20 kilometer afstand zien.



Onder aan de toren stonden bankjes waar het, in de zon en uit de wind, prettig toeven was. Toen wij moed genoeg verzameld hadden om de toren te beklimmen, leunde ik nog even quasi nonchalant tegen het gebouw waardoor het enigszins uit het lood kwam te staan. Dat en dat alleen is de reden waarom wij toch maar van de beklimming af hebben gezien!

Koffiepraatje en bedgeheimen

Omdat er in ieder huisje op de Meerpaal een Senseo zou zijn, sjouwden wij onze hele equipment, inclusief de chocomelfeatures met ons mee. Hier aangekomen bleek er een gewone perculator te staan...., weliswaar electrisch, maar toch even slikken als je daar met je padjes in de aanslag staat. Gelukkig hebben wij familie op de aanpalende camping zitten, dus daar zijn we gisteravond maar direct binnegevallen om ons caffeineshotje te scoren.

Hoewel wij thuis nog barsten van de koffie en vooral van de koffiefilters omdat die, sinds de komst van de Senseo verbannen zijn naar de bovenste plank van het keukenkastje en een plekje hebben gekregen tussen al die ander nutteloze zaken zoals de eierkoker, de blender en de vleeswijzer, moeten we dus straks even langs de plaatselijke minimart.

Hopelijk verkopen ze daar ook tabletjes voor in de afwasmachine, die er tot onze verbazing weer wel bleek te wezen. De goede oude borstel en de opgeduikelde fles afwasmiddel heb ik inmiddels schielijk in de tas voor de thuisreis gezet, voor mijn vrouw op het idee komt om mij toch aan de handmatige afwas te zetten. Vakantie is leuk, maar sinds mijn lijfspreuk "gemak dient den Mensch" is, moet ik die wel waarmaken natuurlijk.

Het is al weer een tijd geleden sinds wij een huisje huurden. We zijn dus tot en met verwend met de vila's en condo's waarin je alle ruimte en vooral comfort hebt. We verwachtten hier zeker geen kingsize bed, maar het was even wennen toen we ons op ons matrasje van 70 centimeter breed en 2 meter lang vleiden. Na een uurtje draaien, woelen, passen en meten waren we aan onze nieuwe maten gewend en vielen we in een diepe slaap. O, wat is het donker in de duinen en heerlijk stil. We misten het geruis van de alom aanwezige treinen uit onze eigen Spoorstad. Geen krekel te horen, geen kikker te zien en om het gemis aan de lovebugs te compenseren, paarden er twee wilde hazen hier gisteren even pal voor de deur.

De lucht is blauw, de wind is fris dus fluks op de fiets om koffie te scoren en twee grote, bruine bolussen. Maar daarover later meer.

Aan de slag.....

Op maandag 7 september geeft onze Minister-president het startsein voor de Nationale aan de slag dag. Net als De Dag van de Arbeid, Dierendag, Moederdag en Vaderdag wordt dit voor ons een dag, waar wij nauwelijks invulling aan kunnen geven omdat het voor ons allemaal niet van toepassing is. We zouden natuurlijk de zolderverdieping een flinke beurt kunnen geven, de garage uit kunnen mesten of de tuin winterklaar kunnen maken. Maar omdat het maandag op de kop af nog 2 maanden en 23 dagen duurt voor wij ons eerste Sinterklaasfeest in Florida vieren (eindelijk weer wel een vrolijke dag waar we wel wat mee kunnen...)besloten we een minivakantie in te lassen.

Deze keer gaat de reis naar een gebied waar veel pensionado's in deze tijd van het jaar naar toe trekken, waar de zon bovengemiddeld op de mooiste stranden schijnt, waar het zeewater schoon is en je onbekende toeristische attracties zoals het Most Westernpoint kunt bezoeken en waar je gulden nog een daalder waard is; het eiland Walcheren in de provincie Zeeland.

Met een beetje fantasie is Zeeland het Florida van ons land met de vuurtoren van Westkapelle als het Most Westernpoint en Domburg als badplaats waar schrijvers en schilders naar toe trekken om inspiratie op te doen. Had Hemmingway in ons land gewoond, dan stond het Hemmingway Museum vast in de duinen bij Groot Valkenisse! Ach, had ik maar het oog en de camera van Natasja L van het Floridaforum en ik zou er de mooiste plaatjes, compleet met kleurige strandhuisjes, van kunnen maken. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat de zonsondergang vanaf de duinen bij Zoutelande zeker niet onderdoet voor die op Key West. De Zeeuwen zijn echter veel te nuchter om hier iedere dag zo'n heisa van te maken dus zullen wij er in de komende week in stilte van genieten.

Net als wij in Florida aan 'onze' appartementen op Cane Island verknocht zijn, hebben we in Zeeland ook een favoriet adresje. Deze appartementen De Gulden Stroom liggen op 20 meter van het strand waar de grote zeeschepen op een steenworp afstand passeren en onervaren toeristen verrassen , zodat zij hals over kop naar hoger gelegen gebieden op het strand moeten vluchten, willen zij niet door de boeg- of hekgolf van het net gepasseerde schip meegezogen worden in de duistere diepten van de Westerschelde. Helaas waren er in dit appartementencomplex nog geen voordelige najaarsaanbiedingen beschikbaar.

Daarom kozen wij deze keer voor een chalet op campingresort de Meerpaal in de duinen van Zoutelande.

Het weerbericht voor de volgende week, waarin warm nazomerweer wordt voorspeld, leidde afgelopen zaterdag volgens de eigenaar van dit resort, tot een ware boekingsgolf zodat via internet boeken niet lukte en we onze gegevens via de goede oude telefoon hebben doorgegeven.



Helaas waren de 4 persoonschalets allemaal verhuurd. Gelukkig waren er nog wel 6-persoons vrij, dus kregen wij een gratis upgrade aangeboden. En zo hebben wij het graag! Dat we de bevestiging in de Duitse taal toegezonden kregen, namen wij graag op de koop toe.

Vandaar dat wij, vandaag, op de dag des Heeren, fluks aan de slag moeten om ons reisvaardig te maken voor de trip naar Zeeland. 't Is weer even wennen, handdoekjes mee, toiletpapier en vooral afwasmiddel en een borsteltje, want de afwas wordt in Zoutelande nog ouderwetsch met de hand gedaan. Hoewel, zo ouderwetsch zijn ze ook weer niet, want er is in ieder chalet een Senseo. En nu hopen we maar dat deze niet van de Senseo Cremato generatie is, je weet wel die serie die volautomatisch kan ontploffen. Wij willen immers best nog een beetje verbrand terugkomen, maar niet op deze manier.

Of wij leuke avonturen beleven is nog helemaal de vraag, maar als we ze beleven, dan zijn ze hier te volgen.Volgens de site zijn alle chalets voorzien van draadloos internet. Zeker met deze vooruitzichten zit de stemming er hier goed in en als er niets verandert, dan blijft dat de komende dagen zeker zo!